Η Άννα Ευθυμίου, με την ιδιότητά της τόσο ως δικηγόρου όσο και ως υποψήφιας βουλευτή με την παράταξη της Ν.Δ. στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Εδώ Μακεδονία» στην Εγνατία TV με θέμα το νομοσχέδιο για την αποφυλάκιση των κρατουμένων με σκοπό την αποσυμφόρηση των φυλακών, κατά την οποία δήλωσε ότι: «το νομοσχέδιο αυτό ουσιαστικά ανοίγει την πόρτα για την αποφυλάκιση του τρομοκράτη Σάββα Ξηρού, καθόσον περιλαμβάνει φωτογραφική διάταξη για όσους έχουν καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη, έχουν ήδη εκτίσει πέντε έτη από την ποινή τους και τυγχάνουν ανάπηροι με ποσοστό αναπηρίας 80% και πάνω, όπως ακριβώς και ο Σάββας Ξηρός.

Εξάλλου, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση γιατί τέτοια σπουδή για το νομοσχέδιο αυτό, την ώρα που εκκρεμούν κρισιμότατα νομοσχέδια – προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης για την ανακούφιση των εξαντλημένων από την κρίση συμπολιτών μας!

Επίσης, είναι απορίας άξιο που η κυβέρνηση επισπεύδει την ψήφιση του νομοσχεδίου αυτού τη στιγμή που πραγματοποιείται ένα συντονισμένο κύμα καταλήψεων σε όλη τη χώρα με αποκορύφωμα την πιο επαίσχυντη πράξη κατά της Δημοκρατίας, αυτή της εισβολής παρέας αντιεξουσιαστών στη Βουλή.

Επιπρόσθετα, με το νομοσχέδιο αυτό, με το οποίο θεσπίζονται διατάξεις για τη γενικευμένη ελευθέρωση καταδικασθέντων για εγκλήματα κάθε βαθμίδας και βαρύτητας που βασίζονται μόνο σε ηλικιακά κριτήρια και κριτήρια αναπηρίας, αφενός ουσιαστικά ακυρώνονται δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες έχουν λάβει υπόψη τους συγκεκριμένα πραγματικά και νομικά περιστατικά, όπως αυτά ισχύουν κατά περίπτωση και αφετέρου αποδομείται η βασική αρχή του ποινικού δικαίου για επιβολή ποινής δίκαιης και ανάλογης με το έγκλημα που τέλεσε ο δράστης.

Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου απίθανο ο ανθρωπισμός που θέλει να ‘’επιδείξει’’ το νομοσχέδιο αυτό να έχει αντίθετα αποτελέσματα, ιδιαίτερα όσον αφορά τις διατάξεις για την επιβολή ποινών στους ανήλικους και να οδηγήσει σε έξαρση των κυκλωμάτων που τους εκμεταλλεύονται.»

Ένα σύγχρονο κράτος δικαίου οφείλει να δημιουργεί συνθήκες ασφάλειας για τον πολίτη με σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, χωρίς να υπάρχει το δίλημμα μεταξύ ασφάλειας και ελευθερίας. Σε ένα ευνομούμενο κράτος πρέπει να υπηρετούνται ταυτόχρονα και οι δύο αυτές αρχές. Ασφάλεια για τον πολίτη υπάρχει μόνο όταν γίνονται σεβαστά τα συνταγματικά του δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες του.

Η ανάγκη για την παροχή αποτελεσματικών υπηρεσιών προστασίας του πολίτη, σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ, καθώς σε εποχές κρίσης η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα παρουσιάζουν αυξητικές τάσεις. Η δημόσια ασφάλεια ως ζητούμενο αποτελεί -μετά  την οικονομία- το μέγιστο θέμα που αφορά την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των πολιτών. Μάλιστα, ο τομέας Προστασίας του Πολίτη είναι ιδιαίτερα κρίσιμος σε μια εποχή που η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών πρέπει να αποτελεί τη βασική μέριμνα μιας ευνομούμενης κοινωνίας. Προβλήματα, όπως η εγκληματικότητα, η τρομοκρατία και η λαθρομετανάστευση αποτελούν μεγάλη απειλή για την ενότητα και τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού.

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η εγκληματικότητα και ο φόβος για την εγκληματικότητα έχουν αρχίσει να γίνονται ένα από τα μεγαλύτερα βιούμενα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχει, επομένως, στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία, ένα «έλλειμμα ασφάλειας», που μάλιστα χρόνο με τον χρόνο αντί να μειώνεται φαίνεται να μεγαλώνει.

Είναι απαραίτητη, λοιπόν, η εμπέδωση πολιτικής για την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας του πολίτη και για την ανακοπή της λαθρομετανάστευσης. Προς αυτήν την κατεύθυνση οδηγούν μέτρα, όπως καλύτερη φύλαξη των συνόρων, απομάκρυνση των λαθρομεταναστών από τα αστικά κέντρα, χτύπημα του παραεμπορίου, που είναι το κύριο μέσο με το οποίο προσπορίζονται τα προς το ζην πολλές χιλιάδες λαθρομεταναστών. Μαζικός επαναπατρισμός των λαθρομεταναστών με κοινή ευρωπαϊκή πολιτική. Μέτρα ασφαλείας, πέρα από την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, όπως αποκάλυψη των κουκουλοφόρων και χτύπημα του οργανωμένου εγκλήματος που οργιάζει. Επίσης αντιμετώπιση της «χαμηλής εγκληματικότητας», που είναι διάχυτη παντού. Σημαντική είναι και η αλλαγή στη νομοθεσία, στην ποινική μεταχείριση αλλά και το δικονομικό πλαίσιο για τη σύλληψη και καταδίκη ενός κακοποιού. Τέλος, πρέπει να υπάρξει αποκατάσταση των ειδικών μισθολογίων των εν ενεργεία εργαζομένων στα σώματα ασφαλείας.

Ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές που γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες των καταλήψεων στα Πανεπιστήμια και σε άλλα δημόσια κτίρια, ακόμη και την εισβολή των κουκουλοφόρων στη Βουλή, καθίσταται πλέον επιτακτική ανάγκη όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς να επιληφθούν με σοβαρότητα το επίμαχο αυτό θέμα. Δυστυχώς, από την πλευρά της κυβέρνησης δε βλέπουμε το θέμα αυτό να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα προσοχή και σοβαρότητα. Ωστόσο, επιβάλλεται να βρεθούν λύσεις. Να αισθανθούν οι πολίτες της ελληνικής κοινωνίας ότι το κράτος τους προστατεύει. Να αισθανθούν οι πολίτες της ελληνικής κοινωνίας ότι ζουν σε μία ευνομούμενη πολιτεία, που πληροί όλα τα εχέγγυα ασφάλειας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καρφίτσα, Σάββατο 18/4/2015

Εδώ και τρεις δεκαετίες η Ευρώπη πλήττεται από ένα σαρωτικό μεταναστευτικό κύμα, που έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή της κοινωνικής φυσιογνωμίας της. Μετατρέπεται σταδιακά σε μια πολυπολιτισμική ήπειρο με αβέβαιο δημογραφικό μέλλον, προσιδιάζοντας έτσι στην πολιτισμική ποικιλομορφία των ΗΠΑ.

Όπως είναι εύλογο, και η Ελλάδα, ως πύλη της Ευρώπης από την Ανατολή, δέχεται έντονες πιέσεις από τη μαζική άφιξη των λαθρομεταναστών, η οποία έχει ορατές συνέπειες στον κοινωνικό της ιστό και στην καθημερινότητα των πολιτών της. Σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις καταγράφεται με έντονο τρόπο η συντηρητική στροφή της κοινωνίας μας απέναντι στο μεταναστευτικό κύμα των τελευταίων ετών. Μάλιστα, προκύπτει ότι οι πολίτες εμφανίζονται περισσότερο ανήσυχοι για τις επιπτώσεις του στην καθημερινότητα, στην οικονομική και κοινωνική ζωή, σε σχέση με τη γνώμη που είχαν πριν από ένα χρόνο.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι η ελληνική κοινωνία είναι ρατσιστική ή ξενοφοβική, παρά τον αρνητισμό που δημιουργεί το υψηλό ποσοστό μεταναστών που σωρεύτηκε ξαφνικά σε μια έως πρότινος σχεδόν μονοπολιτιστική και μονοθρησκευτική χώρα, όπως η Ελλάδα. Και αυτό, διότι η πατρίδα μας έγινε ξαφνικά μια κοινωνία με ποσοστό άνω του 12% στο συνολικό πληθυσμό, μετανάστες. Θεωρείται φυσικό, να υπάρχει τουλάχιστον επιφυλακτικότητα εκ μέρους της Ελληνικής κοινωνίας.

Αναγκαία, λοιπόν, προβάλει η λήψη μέτρων, τα οποία θα σέβονται τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών όσο και την ασφάλεια, την ευημερία και την κοινωνική ειρήνη των ημεδαπών πολιτών, συνδυάζοντας την σταθερότητα σε συσχετισμό με την πολύπλευρη ανάπτυξη της κοινωνίας μας.

Όμως, το φαινόμενο της μετανάστευσης δεν εμφανίζεται μόνο στη χώρα μας, αλλά πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα φαινόμενο που απασχολεί και έχει αντίκτυπο σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Η αστάθεια και οι συγκρούσεις στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή έχει δώσει ώθηση σε ένα κύμα λαθρομετανάστευσης με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να πνίγονται στη Μεσόγειο και χώρες όπως η Ιταλία να εξαντλούν όλους τους πόρους τους προσπαθώντας να βρουν λύσεις στο πρόβλημα. Ταυτοχρόνως, ειδικοί σε θέματα ασφάλειας υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με μια αυξανόμενη απειλή από οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Κράτος που αποκτούν βάσεις εξόρμησης στη Λιβύη.

Για το λόγο αυτό, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να συνεχίσει να αδιαφορεί μπροστά στους σωματέμπορους, οι οποίοι διακινούν ανηλίκους. Πρέπει να υπάρχει συναντίληψη και κοινή δράση. Η συνεργασία μεταξύ των χωρών προέλευσης και των χωρών διαμετακόμισης είναι ο μοναδικός τρόπος για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης. Επιπρόσθετα, πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες, για να κλείσει το τεράστιο χάσμα όσον αφορά τις συνθήκες ευημερίας μεταξύ των χωρών της βόρειας και της νότιας Μεσογείου.

Εκτός όμως από τα παραπάνω, χρειάζεται μια ρεαλιστική αντιμετώπιση, που θα μείωνε την παραοικονομία και την παράτυπη εργασία, θα έφερνε έσοδα στα ασφαλιστικά ταμεία (εγγραφή των νομιμοποιημένων εργαζόμενων στα ασφαλιστικά ταμεία) και θα αντιμετώπιζε τα προβλήματα γκετοποίησης και ακραίας εκμετάλλευσης.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, Κυριακή 19/4/2015

Η Άννα Ευθυμίου, δικηγόρος και πολιτευτής Ν.Δ. Α’ Θεσσαλονίκης, με αφορμή τη μεθόδευση της Κυβέρνησης για την κατάργηση των αγγλόφωνων προπτυχιακών τμημάτων, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Tην ίδια στιγμή που τα ΑΕΙ στενάζουν για το τελευταίο ευρώ, ο Υπουργός Παιδείας, κ. Μπαλτάς, και η Κυβέρνηση με σπουδή, καταργεί τα τρία πρώτα αγγλόφωνα προπτυχιακά στα τμήματα Διοίκησης Τουρισμού στη Ρόδο και την Κρήτη, καθώς και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης παρόλο που πανεπιστήμια από χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία είχαν δείξει ιδιαίτερα θετική στάση στην ενημέρωση που τους απηύθυναν τα ελληνικά ΑΕΙ.

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ζητά τα αποθεματικά των Α.Ε.Ι., λέει «ΌΧΙ» στην προσέλκυση ξένων φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Την ίδια στιγμή που η Κυβέρνηση δεν έχει εκταμιεύσει ούτε ένα ευρώ ούτε προς ένα πανεπιστήμιο από τη χρηματοδότηση του 2015, καταργεί προγράμματα που είναι αυτοχρηματοδοτούμενα, έχουν δίδακτρα και εισφέρουν στον προϋπολογισμό.

Την ίδια στιγμή που τα πανεπιστήμιά μας προσπαθούν να αποκτήσουν διεθνή εμβέλεια και να προσελκύσουν αλλοδαπούς φοιτητές  ο Υπουργός του «αριστεία είναι ρετσινιά» προτιμά την εσωστρέφεια και την κατάργηση.

Η καταστροφή που έχει ξεκινήσει η Κυβέρνηση σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, πλήττει τώρα και την παιδεία.

Προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση γιατί η κυβέρνηση επέδειξε τέτοια σπουδή για την ψήφιση του νομοσχεδίου για την αποσυμφόρηση των φυλακών, την ώρα που εκκρεμούν κρισιμότατα νομοσχέδια - προεκλογικές δεσμεύσεις της για την ανακούφιση των εξαντλημένων από την κρίση συμπολιτών μας.

Επίσης, είναι απορίας άξιο που η κυβέρνηση επίσπευσε την ψήφιση του νομοσχεδίου αυτού, τη στιγμή που πραγματοποιούνταν ένα συντονισμένο κύμα καταλήψεων σε όλη τη χώρα, με αποκορύφωμα την πιο επαίσχυντη πράξη κατά της Δημοκρατίας, αυτή της εισβολής παρέας αντιεξουσιαστών στη Βουλή.

Αυτό που δεν είναι απορίας άξιο είναι ότι ο νόμος αυτός ουσιαστικά ανοίγει την πόρτα για την αποφυλάκιση του τρομοκράτη Σάββα Ξηρού, καθόσον περιλαμβάνει φωτογραφική διάταξη για όσους έχουν καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη, έχουν ήδη εκτίσει πέντε έτη από την ποινή τους και τυγχάνουν ανάπηροι με ποσοστό αναπηρίας 80% και πάνω, όπως ακριβώς και ο Σάββας Ξηρός. Και δεν είναι απορίας άξιο, διότι οι προεκλογικές «off the record» δεσμεύσεις αρκετών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για «έμπρακτη βοήθεια» προς εκείνον, είχαν ως στόχο την ικανοποίηση ενός μικρού -αλλά «ισχυρού» εσωκομματικά- μέρους της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, οι πιέσεις των ΗΠΑ για κατάργηση του νομοσχεδίου και οι επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει η «φωτιά» που άναψε στις διπλωματικές σχέσεις Αθήνας - Ουάσινγκτον έχουν αναγκάσει τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη σε στροφή 180 μοιρών. Στο πλαίσιο αυτής της απότομης αλλαγής πολιτικής, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, δήλωσε ότι «δεν πρόκειται να αλλάξει για κανέναν ο τρόπος έκτισης της ποινής του αν δε γίνει δεκτό το βραχιολάκι». Ο υπουργός «φωτογράφισε» τον Σάββα Ξηρό, ο οποίος φέρεται να διαμηνύει στο στενό περιβάλλον του ότι δεν πρόκειται να δεχτεί τον κατ’ οίκον περιορισμό σε περίπτωση που υποχρεωθεί να φορέσει ηλεκτρονικό βραχιολάκι.

Σε περίπτωση, πάντως, που επαληθευτούν οι πληροφορίες από το περιβάλλον Ξηρού, ουσιαστικά το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης θα έχει αποτύχει παταγωδώς. Και αυτό γιατί όχι μόνο θα έχει επιφέρει διπλωματικό «βατερλό», αλλά δε θα έχει επιτύχει ούτε τον αρχικό σκοπό του υπουργείου Δικαιοσύνης που ήταν η ικανοποίηση ενός μικρού -αλλά «ισχυρού» εσωκομματικά- μέρους της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και η αποκλιμάκωση της έντασης των αντιδράσεων του αντιεξουσιαστικού χώρου. Η κυβέρνηση θα βρεθεί ξανά στο σημείο μηδέν και οι φόβοι για νέες καταλήψεις δημόσιων κτιρίων και επεισόδια θα επανέλθουν.

Εκτός από τα παραπάνω, όμως, με το νόμο αυτό, με τον οποίο θεσπίζονται διατάξεις για τη γενικευμένη ελευθέρωση καταδικασθέντων για εγκλήματα κάθε βαθμίδας και βαρύτητας που βασίζονται μόνο σε ηλικιακά κριτήρια και κριτήρια αναπηρίας, αφενός ουσιαστικά ακυρώνονται δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες έχουν λάβει υπόψη τους συγκεκριμένα πραγματικά και νομικά περιστατικά, όπως αυτά ισχύουν κατά περίπτωση και αφετέρου αποδομείται η βασική αρχή του ποινικού δικαίου για επιβολή ποινής δίκαιης και ανάλογης με το έγκλημα που τέλεσε ο δράστης.

Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου απίθανο ο ανθρωπισμός που θέλει να «επιδείξει» ο νόμος αυτός να έχει αντίθετα αποτελέσματα, τόσο στην περίπτωση της αποφυλάκισης του Σ. Ξηρού όσο και στην ουσιαστική εφαρμογή ολόκληρου του ποινικού δικαίου.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, Κυριακή 03/5/2015

Αποτελεί πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Παιδεία μας έχει καταντήσει σάκος του μποξ, διότι κάθε φορά που εκλέγεται μία νέα κυβέρνηση, κάνει σημαία της τις αλλαγές που επιφέρει στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με την παρούσα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το πρόσφατο νομοσχέδιο που εγκαινίασε και πάλι αλλαγές στην Παιδεία και υπερψηφίστηκε. Αλλαγές, όμως, που μάλλον οπισθοδρομικές μπορούν να χαρακτηριστούν και επιζήμιες για τον πολύπαθο για άλλη μια φορά αυτό χώρο.

Με το νέο νόμο για την Παιδεία, δυστυχώς, εισάγεται η κατάργηση στην ουσία των πρότυπων σχολείων, καθόσον καταργούνται όλα πλην πέντε, τα οποία, όπως αναφέρεται στην εισηγητική έκθεση του νόμου, διατηρούνται «για ιστορικούς και μόνο λόγους». Επιπρόσθετα, δέχονται ένα καίριο πλήγμα, καθώς επανέρχεται η κλήρωση ως τρόπος εισαγωγής και επομένως υπονομεύεται ο σκοπός τους. Αλλωστε, είναι μάλλον προκλητικές οι δηλώσεις του ίδιου του υπουργού Παιδείας, κ. Μπαλτά, αλλά και άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η «αριστεία είναι ρετσινιά».

Πραγματικά, μου προκαλεί αλγεινή εντύπωση, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να ρίξει την αξιοκρατία στο πυρ το εξώτερον και προάγει την ισοπέδωση του ίδιου του συστήματος και του πνεύματος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Σε όσες ευνομούμενες κοινωνίες εφαρμόζεται η αρχή της αξιοκρατίας έχει διαπιστωθεί ότι υπάρχει πρόοδος και κοινωνική ευημερία. Ακριβώς διότι δίνονται τα κατάλληλα κίνητρα και οι αντίστοιχες επιβραβεύσεις. Αντιθέτως, όπου δεν εφαρμόζεται η αρχή αυτή επικρατεί η ισοπέδωση, η έκπτωση των ηθικών αξιών και επικρατεί το δόγμα της ισότητας στην παρανομία. Δυστυχώς, αποτελούσε και αποτελεί διαχρονικά γεγονός ότι στη χώρα μας η αξιοκρατία δεν αποτελεί προτεραιότητα, αλλά διαφεντεύει ολόκληρο το κοινωνικό γίγνεσθαι «ο Μπάρμπας στην Κορώνη». Και γι' αυτό, άλλωστε, έχει αναγκαστεί να την εγκαταλείψει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπινου επιστημονικά εξειδικευμένου δυναμικού.

Εκτός από τα παραπάνω, όμως, ο ισοπεδωτικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ την Παιδεία μας επιβεβαιώνεται και από την επαναφορά των «αιώνιων φοιτητών», με αποτέλεσμα να φορτώνονται τα πανεπιστήμια με υπερβάλλοντα αριθμό φοιτητών, που στην πραγματικότητα έχουν δια παντός αποκοπεί από την εκπαιδευτική διαδικασία. Επιπλέον, εμφανίζοντας έναν υπέρογκο αριθμό φοιτητών που θα υπάρχουν μόνο στα χαρτιά, τα πανεπιστήμιά μας δεν θα αξιολογούνται σωστά από τους διεθνείς οργανισμούς – αφού τελικά θα εμφανίζουν λίγες επιτυχίες σε σχέση με έναν (ανύπαρκτο) φοιτητικό πληθυσμό.

Ενισχυτικό της λανθασμένης αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού μας συστήματος αποτελεί και η προκλητική δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, κ. Πανούση, σύμφωνα με την οποία: «Πρέπει η ακαδημαϊκή κοινότητα να παίρνει την ευθύνη της διαχείρισης. Αλίμονο κάθε φορά που γίνονται φοιτητικές εκλογές, πρυτανικές ή εξετάσεις, να καλείται η Αστυνομία να λύσει το θέμα». Αιτία για τη δήλωση αυτή αποτέλεσε η εισβολή κουκουλοφόρων σε διάφορες σχολές του ΑΠΘ και η πρόκληση επεισοδίων και τραυματισμών φοιτητών, με σκοπό την παρακώλυση της διενέργειας των φοιτητικών εκλογών. Βία και αίμα εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ασφάλεια για φοιτητές και καθηγητές. Η Πολιτεία υποχρεούται να προστατεύει τη ζωή και να εγγυάται την ασφάλεια των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Ολες αυτές οι ενέργειες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδεικνύουν περίτρανα την υποβάθμιση της Παιδείας και του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Είναι, όμως, πραγματικά, κρίμα τώρα που έχουμε ανάγκη την Παιδεία μας όσο τίποτε άλλο, έχοντας ως γνώμονα μόνο μικροπολιτικά συμφέροντα, να φαλκιδεύουμε το μέλλον και των επόμενων γενεών.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, Κυριακή 17/5/2015

Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό ότι από τα επίσημα αποτελέσματα κατάταξης πόλεων για το έτος 2014 από το διεθνή σύνδεσμο της συνεδριακής βιομηχανίας, International Congress & Convention Association - ICCA, προκύπτουν αισιόδοξα συμπεράσματα για τη θέση της Θεσσαλονίκης στη διεθνή αγορά.

Η Θεσσαλονίκη για το έτος 2014, σημειώνει θεαματική άνοδο 111 θέσεων καθώς ανεβαίνει στη θέση 108 στην παγκόσμια κατάταξη πόλεων από την θέση 219 που κατείχε πέρσι, μαζί με τις πόλεις Άμπου Ντάμπι, Ντόχα, Λος Άντζελες. Τα αποτελέσματα αυτά τοποθετούν τη Θεσσαλονίκη στην υψηλότερη θέση τα τελευταία 10 χρόνια.

Συνολικά στη Θεσσαλονίκη διοργανώθηκαν 22 διεθνή συνέδρια το 2014, έναντι 14 το 2013 που μεταφράζεται σε ποσοστιαία αύξηση 57%. Στην ευρωπαϊκή κατάταξη η πόλη ανεβαίνει στη θέση 60 (μαζί με Φρανκφούρτη, Μπέλφαστ και Χάγη) σημειώνοντας αύξηση 51 θέσεις σε σχέση με το 2013 (θέση 111).

Αυτή η σημαντική άνοδος της Θεσσαλονίκης στην παγκόσμια κατάταξη των πόλεων – συνεδριακών προορισμών είναι εξαιρετικά ενθαρρυντική για το μέλλον της πόλης στη διεθνή τουριστική αγορά. Και τούτο, διότι ο συνεδριακός τουρισμός μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης και να τονώσει την τοπική αγορά. Επίσης, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ότι όταν υπάρχει η βούληση για σωστή συνεργασία και ανάπτυξη στρατηγικής για την επένδυση στο συνεδριακό τουρισμό όλων των εμπλεκόμενων φορέων αποδεικνύεται ότι τα αποτελέσματα είναι πολύ γόνιμα.

Ωστόσο για να είναι ακόμα πιο εποικοδομητικά, θα πρέπει και η Πολιτεία να ολοκληρώσει τα μεγάλα έργα, αεροδρόμιο, λιμάνι, μετρό, παράκτια συγκοινωνία και κυκλοφοριακές παρεμβάσεις, που είναι απαραίτητα για την τουριστική ανάπτυξη της πόλης.

Επιπρόσθετα, η Θεσσαλονίκη με αυτή την άνοδο συμβάλει συνολικά και στην παγκόσμια κατάταξη της Ελλάδας η οποία ανεβαίνει στην 26η θέση με 148 διεθνή συνέδρια το 2014 από την 38η θέση το 2013 (100 συνέδρια). Η ετήσια έκθεση του ICCA για την παγκόσμια αγορά αποτελεί σημαντικό εργαλείο για τους επαγγελματίες διοργανωτές συνεδρίων και εκδηλώσεων και τους βοηθάει να αποφασίσουν που θα πραγματοποιήσουν τις μελλοντικές εκδηλώσεις τους καθώς εξετάζουν τα στοιχεία του ICCA για να εντοπίσουν τους προορισμούς που αποκτούν μεγαλύτερη δημοτικότητα.

Πράγματι, ο συνεδριακός τουρισμός είναι ένας κλάδος της τουριστικής βιομηχανίας ο οποίος γνωρίζει μία ταχύτατη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ο συνεδριακός τουρισμός αποτελεί όχι μόνον ένα πρωτογενές τουριστικό προιόν, αλλά και ένα συμπληρωματικό τουριστικό προιόν υπό την έννοια ότι επηρεάζει και επηρεάζεται από τις λοιπές τουριστικές δραστηριότητες σε μία οικονομία η οποία έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην τουριστική ανάπτυξη, στην ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας. Όταν δε λέμε τουριστική ανάπτυξη, θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο σαφείς, εννοούμε την ανάπτυξη του τουριστικού κλάδου τόσο από την πλευρά των υποδομών ή της προσφοράς όσο και από την πλευρά της ζήτησης, η οποία οπωσδήποτε δεν περιορίζεται στην έμφαση στην προβολή της χώρας, αλλά και συναρτάται με πολλά άλλα μέτρα που συγκλίνουν προς ένα βασικό στόχο: την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου.

Ο συνεδριακός τουρισμός συμμετέχει και στις δύο αυτές πλευρές της στρατηγικής τουριστικής ανάπτυξης και από την άποψη των υποδομών και από την άποψη της επιμήκυνσης της τουριστικής κίνησης από πλευράς ζήτησης. Ιδιαίτερα σε μία κοινωνία των παγκοσμιοποιημένων αγορών όπου ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, οι επικοινωνίες και οι συγκοινωνίες γίνονται ταχύτατες, ο συνεδριακόςς τουρισμός έρχεται, ως παράγωγο αποτέλεσμα αυτής της τάσης, να αποτελέσει ένα βασικό τουριστικό προιόν.

Και αυτό ακριβώς πρέπει να εκμεταλλευτεί η Θεσσαλονίκη και να αλλάξει την εικόνα της τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό. Τοπωνύμια του τύπου «φραπεδούπολη», «συμπρωτεύουσα», «χαλαρά» πρέπει να αποτελέσουν πλέον παρελθόν και η πόλη μας να επανακτήσει τη θέση της ως επίκεντρο των Βαλκανίων.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, Κυριακή 31/5/2015

Με τις διατάξεις του Ν.3996/2011 επέρχονται πολλές και σημαντικές μεταρρυθμίσεις, στα μέχρι σήμερα ισχύοντα, όσον αφορά την αναγνώριση πλασματικού χρόνου παιδιών στην ασφάλιση του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, προβλέπεται:

    Αυτοτελές δικαίωμα αναγνώρισης του πλασματικού χρόνου παιδιών στον ασφαλισμένο πατέρα και όχι εκχώρηση δικαιώματος αναγνώρισης από την ασφαλισμένη μητέρα, όπως προβλεπόταν σύμφωνα με το προϊσχύον καθεστώς.

    Το δικαίωμα αναγνώρισης επεκτείνεται και στους ασφαλισμένους του ΝΑΤ, που ήταν εκτός πεδίου εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων.

    Το δικαίωμα αναγνώρισης μπορεί να ασκηθεί όχι μόνο από τον ένα γονέα, αλλά και από τους δύο και για το ίδιο παιδί.

    Δεν τίθεται πλέον περιορισμός του δικαιώματος άσκησης σε σχέση με την ημερομηνία γέννησης ή υιοθεσίας του παιδιού, κατά συνέπεια η αναγνώριση μπορεί να γίνει ανεξαρτήτως του χρόνου γέννησης ή υιοθεσίας των παιδιών.

    Το αίτημα για αναγνώριση δεν απαιτείται να συνυποβάλλεται με συνταξιοδοτικό αίτημα, αλλά μπορεί να υποβληθεί οποιαδήποτε χρονική στιγμή του ασφαλιστικού βίου των ασφαλισμένων.

    Από την άσκηση του δικαιώματος αναγνώρισης εξαιρούνται οι συνταξιούχοι, δεδομένου ότι ,από την γραμματική διατύπωση των κοινοποιούμενων διατάξεων προκύπτει ότι, η συγκεκριμένη αυτή κατηγορία είναι εκτός πεδίου εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων.

    Για την αναγνώριση του πλασματικού χρόνου η συνολική εισφορά εργοδότη και ασφαλισμένου βαρύνει τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους και όχι του Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης όπως προβλεπόταν από το προϊσχύον καθεστώς.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 39 του Νόμου 3996/2011 ορίζεται ότι: «Στους ασφαλισμένους των φορέων Κύριας και Επικουρικής Ασφάλισης αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ,πλην ΟΓΑ, καθώς και του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ), οι οποίοι θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης με τις προϋποθέσεις που διαμορφώνονται και ισχύουν από 1/1/2011 και εφεξής, με βάση τις διατάξεις του άρθρου 10 του Ν.3863/2010, αναγνωρίζεται πλασματικός χρόνος για κάθε παιδί, ο οποίος ανέρχεται σε 1 έτος ή 300 ημέρες ασφάλισης για το πρώτο παιδί και σε δύο (2) έτη ή 600 ημέρες ασφάλισης για κάθε επόμενο παιδί και μέχρι το τρίτο».

Οι διατάξεις του άρθρου 39, εφαρμόζονται για τους ασφαλισμένους και τις ασφαλισμένες που θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης με προϋποθέσεις (χρονικές και ηλικιακές) που διαμορφώνονται και ισχύουν από 1/1/2011 και εφεξής, με βάση τις προσαυξημένες προϋποθέσεις που θέτει το άρθ. 10 του Ν. 3863/2010.

Ο συνολικός χρόνος που αναγνωρίζεται ανέρχεται και πάλι στα πέντε (5) έτη ή 1500 ημέρες κατ’ ανώτατο όριο και είναι 300 ημέρες ασφάλισης για το πρώτο παιδί , 600 ημέρες ασφάλισης για το δεύτερο παιδί και 600 ημέρες για το τρίτο.

Ο χρόνος που αναγνωρίζεται λαμβάνεται υπόψη τόσο για τη θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος όσο και για την προσαύξηση του ποσού της σύνταξης στις περιπτώσεις που το δικαίωμα έχει ήδη θεμελιωθεί, (μετά την 1/1/2011), υπό την προϋπόθεση ότι, οι ασφαλισμένοι έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον 3.600 ημέρες πραγματικής ή προαιρετικής ασφάλισης.

Ωστόσο, ο εν λόγω πλασματικός χρόνος δεν συνυπολογίζεται για τη θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος με τις διατάξεις:

    Των μητέρων και χήρων πατέρων ανηλίκων τέκνων (5.500 Η.Ε.).
    Των γονέων αναπήρων τέκνων καθώς και των συζύγων και αδελφών αναπήρων (7.500 Η.Ε.).
    Των ελάχιστων ημερών ασφάλισης στον Κανονισμό Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (4.500, από τις οποίες 3.600 στον Κ.Β.Α.Ε.).

Αντίθετα, λαμβάνεται υπόψη για όλες τις υπόλοιπες διατάξεις, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων που αυξάνουν τις ημέρες εργασίας από 10.000 και 10.500 σε 12.000, των διατάξεων που προβλέπουν αύξηση του ορίου ηλικίας όταν υπάρχουν 10.500 ημέρες ασφάλισης από τις οποίες 7.500 ημέρες στον Κανονισμό Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων καθώς και της διάταξης με 4.500 ημέρες, αφού δεν υφίσταται για την περίπτωση αυτή εξαίρεση.

Δεδομένου όμως ότι ,οι νέες ρυθμίσεις αφορούν μόνο τους ασφαλισμένους οι οποίοι για τη συνταξιοδότησή τους κάνουν χρήση διατάξεων που ορίζουν αυξημένες χρονικές ή ηλικιακές προϋποθέσεις, πρακτικά η δυνατότητα αναγνώρισης πλασματικού χρόνου παιδιών για τη συμπλήρωση των 4.500 ημερών ασφάλισης αφορά μόνο τις γυναίκες ασφαλισμένες και όχι τους άνδρες, αφού οι συγκεκριμένοι δεν θίγονται ούτε ως προς τις χρονικές ούτε ως προς τις ηλικιακές προϋποθέσεις.

Επίσης, επιπλέον του αναγνωριζόμενου πλασματικού χρόνου παιδιών, μπορεί να αναγνωριστεί από τους ενδιαφερόμενους και ο χρόνος γονικής άδειας ανατροφής παιδιών που προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ.1 του άρθρου 5 του Ν. 1483/1984 , όπως αυτές ισχύουν.

Τέλος, ότι ο εν λόγω πλασματικός χρόνος δε λαμβάνεται υπόψη για συνταξιοδότηση λόγω αναπηρίας ή λόγω θανάτου.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καρφίτσα, Δευτέρα 1/6/2015

Ως δημοσιονομική βόμβα χαρακτηρίστηκαν οι γενναίες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, οι οποίες δημοσιεύτηκαν πρόσφατα και έκριναν αντισυνταγματικές τις περικοπές στις κύριες και επικουρικές συντάξεις που επιβλήθηκαν με νόμο το 2012 στον ιδιωτικό τομέα.

Με μικρή πλειοψηφία οι ανώτατοι δικαστές έκριναν ότι οι περικοπές που έγιναν το 2012 αντιβαίνουν σε μία σειρά συνταγματικών διατάξεων που σχετίζονται με το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων (αρχή της ισότητας, της αναλογικότητας κλπ). Ιδιαίτερη μνεία στο σκεπτικό της απόφασης γίνεται στο γεγονός ότι η περικοπή των συντάξεων δεν μπορεί να παραβιάζει αυτό που αποτελεί το συνταγματικό πυρήνα του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος, δηλαδή τη χορήγηση στο συνταξιούχο παροχών τέτοιων που να του επιτρέπουν να διαβιώνει με αξιοπρέπεια, εξασφαλίζοντας τους όρους όχι μόνο της φυσικής του υπόστασης (διατροφή, ένδυση, στέγαση, βασικά οικιακά αγαθά, θέρμανση, υγιεινή και ιατρική περίθαλψη όλων των βαθμίδων) αλλά και της συμμετοχής του στην κοινωνική ζωή με τρόπο που δεν αφίσταται πάντως ουσιωδώς από τις αντίστοιχες συνθήκες του εργασιακού βίου.

Ως προς τις περικοπές των συντάξεων του 2012, η Ολομέλεια σημειώνει ότι οι μειώσεις έγιναν όταν είχε παρέλθει πλέον διετία από τον πρώτο αιφνιδιασμό της οικονομικής κρίσης και αφού εν τω μεταξύ είχαν σχεδιαστεί και ληφθεί τα βασικά μέτρα για την αντιμετώπισή της. Για αυτό και αντιθέτως έκρινε το ΣτΕ συνταγματικές και σύμφωνες με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου τις περικοπές των συντάξεων που έγιναν κατά την διετία 2010-2011.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την παραπάνω απόφαση του ΣτΕ, οι αυξήσεις που ξεκινούν από 5%-15% αφορά 800.000 συνταξιούχους ΙΚΑ και ΔΕΚΟ, ενώ 2000 θα πάρουν αναδρομικά από το 2012, καθόσον η απόφαση αυτή έχει αναδρομική ισχύ μόνο για όσους είχαν προσφύγει δικαστικά.

Συγκεκριμένα οι 800.000 συνταξιούχοι ΙΚΑ και ΔΕΚΟ με συντάξεις (σύνολο κύριας και επικουρικής) πάνω από 1.000 ευρώ δικαιούνται αυξήσεις 5%-15%.

Το πολύ σημαντικό είναι ότι το σκεπτικό της απόφασης αυτής προχωρά ένα βήμα παραπέρα και υπογραμμίζεται ότι οι συντάξεις του ιδιωτικού τομέα πρέπει να επανέλθουν στα επίπεδα του 2012 και το κράτος πρέπει να συνδράμει τα Ταμεία για την καταβολή των επικουρικών συντάξεων, εάν αυτά δεν έχουν κεφάλαια, παρά τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος που νομοθετήθηκε το 2010. Με το σκεπτικό της αυτό η απόφαση θέτει ένα γενικότερο προβληματισμό για την ορθότητα εφαρμογής της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και στην ουσία υποστηρίζει ότι το Κράτος πρέπει να βρει τους ανάλογους πόρους από τον προϋπολογισμό του, προκειμένου να μην επιτρέψει την περαιτέρω μείωση των επικουρικών συντάξεων, ακόμα και αν αυτή επιβάλλεται να γίνει, λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων, όπως αυτά διαμορφώνονται εξαιτίας της τήρησης της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος.

Η απόφαση αυτή του ΣτΕ είναι μία σπουδαία και γενναία απόφαση αφενός διότι υπογραμμίζει την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και αφετέρου διότι εμπεδώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών που καταφεύγουν σε αυτή για την άρση των αδικιών που υφίστανται και την αποκατάσταση του δικαίου.

Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι να δούμε αν η Κυβέρνηση θα εφαρμόσει την απόφαση αυτή, και αν τελικά την εφαρμόσει, με ποιον τρόπο θα την εφαρμόσει, διότι το δημοσιονομικό κόστος για την εφαρμογή της αναμένεται να είναι πολύ μεγάλο. Όμως, η συμμόρφωση της διοίκησης στις δικαστικές αποφάσεις αποτελεί έννοια πέραν της έννοιας του δεδικασμένου της αποφάσεως, αποτελεί υποχρέωση εφαρμογής με πράξη ή παράλειψη της διοίκησης όσων απορρέουν από τη δικαστική απόφαση και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη στο άρθρο 95 παρ. 5.

Επομένως, σε τυχόν ενδεχόμενο μη εφαρμογής της απόφασης αυτής, θα παραβιαστεί εκ νέου μία συνταγματική διάταξη για τη μη συμμόρφωση σε δικαστική απόφαση που κρίνει επίσης αντισυνταγματικές συγκεκριμένες διατάξεις. Όμως, το Σύνταγμα υπάρχει για να το εφαρμόζουμε και όχι για να το παραβιάζουμε και αυτό ισχύει έναντι όλων.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, Κυριακή 14/6/2015

Πριν λίγες μέρες περιήλθε σε γνώση μας η τροπολογία που κατέθεσε ο υπουργός Υγείας, κ. Κουρουμπλής, με την οποία παύει όλους τους διοικητές και αναπληρωτές διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων από τα καθήκοντά τους και μάλιστα χωρίς την καταβολή αποζημίωσης. Ο υπουργός ισχυρίζεται πως οι προσλήψεις των συγκεκριμένων προσώπων έγιναν μόνο με κομματικά κριτήρια και όχι βάσει των προσόντων τους.

Ωστόσο, προξενεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι ο υπουργός ασχολείται και ψάχνει λύσεις μόνο για το πώς θα διορίσει το μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που ο κλάδος ο οποίος υπηρετεί αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, όπως απλήρωτες υπερωρίες γιατρών, έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού, έλλειψη φαρμάκων, έλλειψη κλινοσκεπασμάτων, έλλειψη γαζών κλπ.

Η πραγματικότητα όμως είναι αδιάψευστη και καταδεικνύει ότι ο υπουργός εφαρμόζει το σύστημα «ράβε – ξήλωνε», με μοναδική επιδίωξη την οργάνωση μίας καλοστημένης μηχανής πελατειακών σχέσεων, η οποία απέχει πολύ από τη δημιουργία ενός σωστού συστήματος υγείας. Μάλιστα, αυτοί που στο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζονται τις εργασιακές σχέσεις, στην πράξη είναι οι πρώτοι που τις καταπατούν στερώντας ακόμη και το πιο εύλογο δικαίωμα, αυτό της αποζημίωσης.

Παράλληλα, καθ' όλο το χρονικό διάστημα διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ οι διοικήσεις των γενικών γραμματειών και των δημόσιων οργανισμών στελεχώνονται με πρώην βουλευτές που δεν κατάφεραν να επανεκλεγούν ή πρώην πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ που στη δημοσκοπική έκρηξη πρόλαβαν και μεταπήδησαν στο άρμα του ΣΥΡΙΖΑ ή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελούν και τον κομματικό του στρατό.

Δυστυχώς, το σύστημα «ράβε – ξήλωνε» και το «βόλεμα των ημετέρων» αποτελεί μία διαχρονική πολιτική αθλιότητα, που όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα έχουν πιστά εφαρμόσει. Βέβαια, στις μέρες μας με τα εκατομμύρια ανέργους να ψάχνουν απεγνωσμένα για δουλειά, κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους να έχει εξαφανιστεί και τα λαϊκά στρώματα να βιώνουν μια κοινωνική καταστροφή, τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς προκλητικές, είναι εξωφρενικά απαράδεκτες. Και επίσης είναι εξωφρενικά απαράδεκτο και οξύμωρο το γεγονός ότι εφαρμόζονται από μία κυβέρνηση που είχε κάνει προεκλογική της σημαία την υπεράσπιση των αδύναμων με την εφαρμογή της αξιοκρατίας και της ίσης μεταχείρισης.

Ομως, η κυβέρνηση αυτή και διαχρονικά το πολιτικό προσωπικό δεν έχει κατανοήσει ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι ούτε υπερτροφικό ούτε να στηρίζεται στην πολιτική συναλλαγή. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα τόσο το πολιτικό προσωπικό όσο και οι πολίτες πιστεύουμε ότι ο ρόλος του κράτους είναι να αποτελεί την πηγή παραγωγής του πλούτου της κοινωνίας μας.

Το κράτος “παράγει” λεφτά, είτε με τη μορφή μισθών δημοσίων υπαλλήλων, είτε με τη μορφή συντάξεων, είτε μέσω διανομής δημόσιων έργων και κοινοτικών επιδοτήσεων. Τα κοινοτικά κονδύλια στέρεψαν και η συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, πολλώ δε μάλλον στο καταστροφικό σενάριο εκτός αυτού, απαιτεί πια ενεργό ρόλο στην προσπάθεια παραγωγής πλούτου. Μία προσπάθεια η οποία πρέπει να ξεφύγει από τον κρατισμό και τη νοοτροπία της συναλλαγής, μία προσπάθεια που θα στηρίζει την αξιοκρατία και την καινοτομία, μία προσπάθεια που θα έχει ως πυλώνες τα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας, τον τουρισμό και τη γεωργία.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, Κυριακή 28/6/2015